Het opdragen van kinderen

Ieder leven dat gegeven wordt, is een zegen en een geschenk van God. Telkens wanneer er een kind wordt geboren, laat God daarmee zien dat Hij Zijn schepping niet heeft losgelaten en trouw is aan Zijn beloften. God geeft ons leven, maar dat leven is niet ons bezit. Alles wat we van Hem hebben gekregen, komt werkelijk tot zijn doel, wanneer we het aan Hem teruggeven. Zo is ook het opdragen een symbolisch teruggeven door de ouder(s), van het kind dat aan hen toevertrouwd is, aan God.

Het opdragen van kinderen is een beslissing, die door de ouder(s) genomen wordt. We laten dit opdragen in de samenkomst plaatsvinden en spreken een zegen uit over het leven van het kind. We zegenen eveneens de ouder(s) en bidden dat God hen de wijsheid geeft om het kind zo op te voeden, dat het later zelf de Here Jezus als Redder en Heer mag aanvaarden.

We willen als plaatselijke gemeente rondom ouder(s) en kind gaan staan en hen, voor zover het binnen onze mogelijkheden ligt, tot steun zijn. De gemeente is als het ware het geestelijke gezin waarin het kind wordt opgenomen. Kinderen zijn niet alleen de gemeente van morgen, ze zijn ook volwaardig onderdeel van de gemeente van vandaag. De kinderen groeien immers in de gemeente ook geestelijk op. Er wordt ook voor hen gebeden en voor de ouder(s), want zij hebben de steun van gebed en soms de raad van anderen nodig. De gemeente heeft op deze manier dus, naast de ouder(s), die de primaire verantwoordelijkheid heeft/hebben, ook de verantwoordelijkheid voor de geestelijke opvoeding van het kind.